Forsetar Íslands.

Ég ætla að reyna eftir bestu getu að rekja pólitíska ferla þeirra 5 einstaklinga sem gengt hafa embætti forseta Íslands. Allar leiðréttingar á því sem ég kann að hafa rangt eftir eru ákaflega vel þegnar, enda stiklað á stóru.

Sá fyrsti, Sveinn Björnsson lauk lögfræðiprófi, gengdi lögmannsstörfum fyrst eftir það, sat á Alþingi um skeið, en mestanhluta starfsævinnar vann hann hjá utanríkisþjónustunni, var ambassador Íslands í Danmörku eftir að Ísland gerðist sjálfstætt og fullvalda ríki 1918. Sem ríkisstjóri á stríðsárunum skipaði hann utanþingsstjórn. Ríkisstjóri var í raun ígildi forsetaembættis á þeim árum þegar Danmörk var hernumin af Þjóðverjum. Við lýðveldisstofnunina 1944 á Þingvöllum var hann svo kosinn forseti lýðveldisins og gengdi því uns hann lést árið 1952. Sveinn Björnsson beitti sér mjög í utanríkismálum. Heimsótti Bandaríkjaforseta og það er talið upphafið að aðild Íslands að Atlantsbandalaginu.

Ásgeir Ásgeirsson var guðfræðimenntaður. Hann vildi sækja um prestsembætti, en Þórhallur Bjarnason biskup, síðar tengdafaðir hans, þótti hann of ungur til að taka vígslu. Hann snéri sér þá að stjórnmálum, varð fyrst þingmaður Framsóknarflokksins, uns hann eftir deilur skipti yfir í nýstofnaðan Bændaflokk, og að lokum þaðan yfir í Alþýðuflokkinn. Hann lét undan hvatningum að fara í forsetaframboð með fulltingi Alþýðuflokks gegn Sr. Bjarna Jónssyni dómprófasts og Gísla Sveinssyni þingforseta, en bar sigurorð af þeim með naumum mun á honum og Bjarna. Forseti var hann frá 1952 til 1968. Hann er sagður guðfaður stjórnar Sjálfstæðis og Alþýðuflokks og beitti sér fyrir að það stjórnarsamstarf héldi sem það og gerði meðan hann gengdi embættinu. Má líka geta þess að hann var forseti Alþingis á 1000 ára Alþingishátíðinni árið 1930.

Árið 1968 þótti Gunnar Thoroddsen líklegastur að taka við af Ásgeiri, tengdaföður sínum. Ýmsum þótti það ekki við hæfi, auk þess sem Gunnar var nokkrum árum áður í Viðreisnarstjórninn sem var orðinn óvinsæl meðal landsmanna. Því var skimað eftir einhverjum sem líklegur væri að gegna embættinu með þeim sóma og virðuleik sem hæfa þótti embættinu. Kristján Eldjárn var oft nefndur, hann færðist lengi undan. en varð að lokum við því og bauðs sig fram með Gunnari sem hann sigraði með um 2/3 hluta atkvæða. Kristján lét ekki mikið á sér bera í pólitíkinni, en varð þó tvisvar, árin 1979 og 1980 í stjórnarkreppum að því kominn að mynda utanþingsstjórnin. sem í bæði skiptin var afstýrt á síðustu stundu það eð loks tókst að myna meirihlutasjórnir. Kristján gengdi embættinu til 1980 að hann lét af því.

Árið 1980 var kvennahreyfingin komin vel á skrið og raddir háværar að fá konu í embættið. Margar nefndar, en svo fór að nafn Vigdísar Finnbogadóttur bar hæst og fór svo að hún lét undan og bauð sig fram gegn 3 körlum. Hún var kosin með nauman mun á henni og Guðlaugi Þorvaldssyni með rúmum 35% atkvæða. Örlagaríkasta Vigdísar var að vísa EES samningu ekki til þjóðarinnar þrátt fyrir tugþúsunda undirskrifta landsmanna þar um. Sá blettur hvílir á hennar forsetaferli. Þrátt fyrir það vann Vigdísi og vinsældir hennar fóru stöðugt vaxandi og naut hún mikillar lýðhylli. Hennar veikleiki var að skorta pólitískt hugrekki, þjóðin fékk ekki að taka afstöðu til EES. Vigdís sat í embætti til 1996.

árið 1996 fóru að heyrast mörg nöfn nefnd, karla og kvenna. Brátt fór nafn Ólafs Ragnars Grímssonar að bera hæst. Svo að 1 kona og 3 karlar stigu endanlega fram, og Ólafur Ragnar sigraði um 41%atkvæða. Hann er nú í framboðií frsmboði í 5.sinn. Hann hefur haft sig mjög í frammi, beitt málskotsréttinum 3svar í seinnni 2 skiptin hinn alræmda icesavesamning og þar með forðað þjóðinni frá voðaverkum ríkjandi stjórnar sem hefði kallað ógæfu og óbærilega áþján af mannavöldum yfir þjóðina. Þessa stjórn verður að sækja til saka. Ólafur, líkt og Ásgeir forveri hanstvisvar um flokka. Var fyrst í Framsóknarflokknun, viðklofning í honum fór hann yfir í Samtök Frjálslyndra og Vinstri mann, en síðast í Alýðubandalagið áður en hann tók við embætti forseta Íslands

(Ó)trúverðugleiki frambjóðenda.

Að bjóða sig fram til trúnaðarstarfa fyrir þjóðina krefst þess að frambjóðendur upplýsi fólk um viðhorf og skoðanir á hinum ólíkustu málum.

Baráttan um forsetaembættið 30.júní er vart hafin, og við kjósendur varla heyrt nema undan og ofan hjá þeim flestum.

Það eru 2 frambjóðendur sem hafa allt uppi a borðum. Ólafur Ragnar Grímsson sem hefur látið verk sín tala auk þess að draga ekkert undan aðspurður, svo og Jón Lárusson sem neyddist til að draga framboð sitt til baka, en hann hafði sterkar skoðanir á þjóðmálum sem hann dró enga dul á,var tíður gestur á Útvarpi Sögu, og svaraði ekki í austur ef hann var spurður í vestur. Ástþór Magnússon fer aldrei í launkofa með sín stefnumál og hefur aldrei gert.

Aðrir frambjóðendur hafa lítt komið fram í ljósvakamiðlum, en ég hef ekki haft tök á að heyra í þeim þar nema ÓRG, Þ.A. og Á.M á Útvarpi Sögu.

Það sem einkenndi framgöngu Þóru þar var þannig að maður var jafnnær eftir þáttinn og fyrir. Spurð um trú sína, sagðist hún ekki vera í trúfélagi, innt nánar, kvaðst hún hafa verið skírð og fermd. Lítið annað fékkst upp úr henni með það.

Spurð umm pólitík, jú hún var í Alþýðuflokknum, tók sér stöðu á lista fyrir hann, var víst félagi í Röskvu (em er hið besta mál), en í Samfylkingunni, nei hún gekk aldrei í hann að sögn!

Afstaðan til aðildar að ESB? Það kom hik og vöflur á hana en að lokum tafsaði hún út úr sér að hún teldi ekki rétt að gefa upp sína afstöðu sína til þess! Samt var hún í ungliðahreyfingu ESBsinna, og kenndi á einhverjum námsskeiðum hjá Samfylkingunni!

Allt mjög þokukennd svör sem ekki voru til fallin að auka traust á henni.

Fólk vill fá skýr viðhorf og álit á öllum málum sem snerta land og þjóð, ekki einhver þokukennd svör inn í mistrið hjá fólki sem gefur sig fram til þjóðhöfðingja.

Ólafur Ragnar og fyrrum frambjóðandi hafa verið hreinskilnir í sínum svörum. Ólafur Ragnar hefur auk þess viðurkennt yfirsjón sína að hafa hampað útrásarbófunum, sem var yfirsjón okkar allra að mæra þá, á sama tíma og þeir voru í óða önn að ræna okkur. Það var mjög virðingarvert af honum sem pólitíkusar mega taka sér til fyrirmyndar.

Þess vegna kjósum við Ólaf Ragnar Grímsson til áframhaldandi setu í embætti forseta Íslands. Hann þekkir stjórnkerfi Íslands út og inn.

Stjórnarskráin; 26. grein.

Umræða um málskostsrétt forseta Íslands tekur á sig skringilegar og hlálegar myndir oft á tíðum og nú sem aldrei fyrr.

Þessi 26.grein stjórnarskrárinnar er að þvælast í mörgum sem maður taldi sæmilega greint fólk en virðist ekki hafa þá skerpu að skilja að bókstafurinn í stjórnarskránni er mjög skýr.

Þetta fólk maldar i móinn með að þarna hafi forseti verið settur í stað konungs, svokallað neitunarvald sem kóngurinn hafði en beitti aldrei. Forsetinn hefur ekkert neitunarvald, heldur heimild að synja lögum undirskriftar og vísa til þjóðarinnar þega hann skynjar undiröldu gegn þeim.

Kóngurinn nýtti aldrei neitunarvald sitt eftir að Ísland varð sjálfstætt ríki árið 1918, hann hafði hvort eð er lítinn áhuga á íslenskum málum þrátt fyrir konungssambandið sem varði til 1944.

Þessi viðbára að þingmenn hafi látið 26.greinina standa því þeir gerðu ekki ráð fyrir að henni yrði beitt er fráleit. Ef svo hefði verið hefðu þeir einfaldlega kippt henni út.

Það að fyrri forsetar hafa aldrei beitt henni er fráleit og styðst ekki við neinar hefðir. Lýðveldið Ísland er aðeins 68 ára sem er ekki langur tími í sögu ríkis og það að 26. greininni hefur ekki verið beitt þangað til nú á síðari tímum er gott og gilt. Úr því að þetta ákvæði stjórnarskrárinnar er letrað skýrum stöfum á einfaldan og skýran hátt hlaut að boða það að þessu ákvæði yrði beitt fyrr eða síðar.

Vorhret á glugga.

Þrátt fyrir svokallaða hlýnun jarðar skella á okkur vorhret nú sem áður.

Þetta hret sem á skall um helgina er ekkert einsdæmi. Gjarnan dynja þau á eftir einmunatíð svo að gróður hefur náð sér vel á strik og fuglar lagstir á egg og jafnvel hafa egg klakist út og ungar skriðið í heiminn.

Því miður oft með dapurlegum afleiðingum fyrir fánu og flóru landsins okkar þar sem afturkippur hefur orðið.

Eigum við ekki samt að vona það besta að kuldaboli hafi ekki náð að höggva skörð í fánuna og að flóran nái sér á strik þannig að framundan sé blómlegt og gróskuríkt sumar.

Hvers konar forseta?

Í forsetakosningunum 1980 var það mjög í brennidepli að viið skyldum velja konu til starfans. Aðeins 1 var sú í hópi 4 frambjóðenda, allt mjög frambærilegt fólk.

Allir vita hvernig fór, Vigdís Finnbogadóttir hlaut kosningu, naumlega þó en vann sé hylli þjóar með tíð og tíma, í það heila tekið, farsæll forseti.

Nú eru aðrir tímar, 7 frambjóðendur enn sem komið er, þar af 2 konur.

Ánægjulegt að vita að kynferði frambjóðenda ráði engum úrslitum. Af öllum frambærilegum er Ólafur Ragnar þeirra frambærilegastur, hans er þörf að grípa í taumana á ögurstundum sem framundan kunna að verða í lífi þjóðarinnar, að öðrum ólöstuðum er honum best treystandi í baráttu þjóðar við stjónmála og valdastétt þessa lands sem hefur snúið baki við þjóð sinni til þjónkunar erlendra valdhafa.

Málsskotsréttur festur í sessi.

Það er margtuggin og jafnþreytt þvæla að forsetaembættið sé sniðið eftir konungs/drottningarstöðunni i Danmörku, í stjórnarskrá Íslands hafi orðið forseti verið sett í stað konungs!

Ekkert er fjær sanni. Í fyrsta lagi er forseti Íslands kosinn beinni kosningu af þjóðinni, hvað fékk drottning Dana mörg atkvæði fram yfir "keppinauta" sína? Auðvitað engin, hún fékk stöðuna fyrir það eitt að vera elsta dóttir kóngsins hans pabba síns eftir hans dag, eins og aðrir arfakóngar/drottningar.

Hvorki drottning Dana né aðrir kóngar og drottningar annarra hér í Evrópu hafa rétt að vísa lagafrumvörpum til þjóðarinnar. Það hefur forseti Íslands, enda ætlumst við til að hann skynji æðaslátt þjóðarinnar og heyri hvernig hjarta hennar slær í umdeildum málum sem stjórnmálamenn og við í mörgum tilfellum rennum blint í sjóðinn með og kjósum óbeinni kosningu, vilja gjarnan þjösna í gegnum Alþingi burtséð hvernig þeir skynja þjóðarvilja.

Forseti vor hefur virkjað málskotsréttinn öndvert við forvera sína og sá réttur kemur til að vera. Þess vegna er mjög mikilvægt að við veljum þjóðhöfðingja sem stendur frammi fyrir slíkum ákvörðunum skynji og meti þá strauma sem þjóðfélagið kann og mun standa frammi fyrir og hlýði á og fari eftir rödd hennar.

Þannig er Ólafur Ragnar Grímsson, hann einn í stjórnkerfinu sýndi sig að fara eftir áskorunum og tilmælum þjóðarinnar í a.m.k. fjórgang og sagan mun dæma hann og verk hans vel eftir því. Hann einn ráðamanna stóð með landsmönnum, en ekki þessi svokallaða ríkisstjórn sem er rúin trausti og virðingu..

Náttúruperlur í þjóðareigu.

Það er skaðlegt ef fólk fær ekki aðgang að helstu náttúruperlum landsins nema að geðþótta landeigenda.

Nú á dögunum var forsætisráðherrum Íslands og Kína ásamt fylgdarliði meinaður aðgangur að Kerinu í Grímsnesi og komust landeigendur upp með það.

Mér er ekkert umhugað um þessa ráðherra, mín skoðun er að það eigi að færa öll helstu náttúrufyrirbæri undir þjóðareign, landeigendur geta haft aðliggjandi svæði í einkaeigu.

Svo má vel hugsa sér einhvern aðgangeyri að þessum þjóðareignum þeim til viðhalds og lagfæringa eftir ágang gerðamanna.

Perlan.

Perlan er í söluferli sem gengur hægt.

Mér líst vel á að flytja Náttúrugripasafn þangað og hvet til þess frekar en að gera hana að spilavíti, bæta við lúxushóteli, dekurbaðstað eða öðru sem verður eingöngu á færi auðkýfinga að sækja.

Náttúrugripasafn ásamt stjörnuskoðunarstöð, svokallað "planetarium" vil ég sjá þarna, hið síðarnefnda hefur okkur alltaf vantað en nú er tækifærið upplagt.

Framsókn.

Ég sem aðhyllist samvinnustefnu í bland við sósíaldemókratisma hlýt að vera Framsóknarmaður sem ég eftir eyðimerkurgöngu mína í gegnum sameignarstefnu kommúnismans og þá helst þar sem Maóismi Kína var "haldreipið", sá með auknum þroska að lausnina var ekki að finna þar.

Alinn upp við þjóðleg gildi, ættjarðarást, samvinnuhugsjón, ungmennahreyfinguna, vera frjáls þegn í frjálsu landi rataði ég á þau réttu viðhorf og sem einstaklingur meðtek sem mín.

Síðustu 2 til 3 ríkisstjórnir hafa verið gersamlega óhæfar, því að þeim hefur verið ætlað að gæta hagsmuna þjóðar sinnar fyrst og fremst en gengu þess í stað þeim sem stöðu tóku gegn okkur á hönd.

Talandi um Framsóknarflokkinn hefur hann í gegnum tíðina verið sannur talsmaður þjóðarinnar gagnvart erlendum ríkjum.

Nefni; Jónas Jónsson, Hermann Jónasson, Eystein Jónsson, Ólaf Jóhannesson, Steingrím Hermannsson, Guðna Ágústsson, Sigmund Davíð Gunnlaugsson. Ég skauta yfir tvo eða svo, þeir gengu óheillaöflum á hönd og verða ekki til umræðu hér.

Að vera Framsóknarmaður er hugsjón og áskorun. Ákorunin sú að standa á móti liðinu með Framsóknarfordóma og fóbíu sem maður sér hvern dag birtast í net- og vefmiðlum og öðrum fjölmiðlum.

Að vera Framsóknarmaður þýðir að aðhyllast sjálfbærni. Landbúnaður, fiskveiðar, iðnaður, verslun, hvers kyns framleiðsla og heilbrigðis og velferðarkerfi komi allri þjóðinni til góða og veiti öryggi.

Þannig þjóðfélag viljum við í Framsóknarflokknum sjá.

Evróvinir?

Kommissarar ESB vilja ólm fá okkur í sínar raðir. Það sýnir sig í peningum sem þeir dæla inn til kynningar, Evrópustofu, og veislu- og kokkteilboðum íslenskra fjölmiðla til Brussell.

Af hverju vilja þeir innlima okkur? Jú, fiskimiðin okkar fleytifull en sjálfir hafa Evrópubúar ofnýtt sín mið þannig að varla finnst branda þar. Vatnið okkar hreina og tæra, Evrópubúar hafa sóðað út og eitrað sín vatnsból svo manni verður illt af að svolgra klórbættan vökvann. Orkan, beisluð sem og óbeisluð, við eigum nóg af henni og þurfum ekki á þeirri kjarnorkuvæddu að halda. Norðurleiðin að opnast þannig að aðgengi skipa opnast við norðurskaut.

Samt er ESB að hnoðast og djöflast á okkur út af icesave. Verði þeim að því, fylgi við aðild hefur alltaf verið lítið hér og það bætir ekki í að ætla að taka sér opinberlega stöðu gegn okkur þar.

Ríkisstjórnin með Jóhönnu og Steingrím í forsvari hefur enn opinberað undirlægjuhátt sinn og ræfildóm í því að taka ekki afstöðu með þjóð sinni og beinlínis haft í hótunum við hana, allt í þágu flottræflanna í Brussell.